Drewutnia – gdzie postawić i jak zbudować, żeby drewno schło

Drewniana drewutnia z dachem i ułożonym drewnem kominkowym

Drewno kupione jako „suche” potrafi nasiąknąć w kilka jesiennych tygodni, jeśli leży pod plandeką na trawie, a mokre polana dymią, brudzą szybę, zostawiają smołę w kominie i dają dużo mniej ciepła. Dlatego drewutnia to nie dodatek do ogrodu, tylko część instalacji grzewczej: drewno do kominka przechowuje się pod dachem, ale z przewiewnymi bokami, na podkładach odsuniętych od ziemi i z dala od ściany domu.

Drewutnia stoi w słońcu, blisko wejścia i z dala od elewacji

Najlepsze miejsce jest nasłonecznione i przewiewne, nie w zacienionym kącie przy murze. Wiatr i słońce robią większość pracy przy suszeniu, więc drewutnia schowana za garażem, gdzie powietrze stoi, będzie suszyć drewno wolniej niż ta sama konstrukcja na otwartym fragmencie działki.

Od ściany domu trzeba zachować odstęp. Drewno przy elewacji zatrzymuje wilgoć i przyciąga owady, a sterta przy ścianie to również zagrożenie pożarowe. Jednocześnie drewutnia nie powinna stać zbyt daleko – najwygodniej blisko wejścia, żeby zimą nie nosić drewna przez pół ogrodu. Grunt pod nią ma być twardy i odwodniony, bez kałuży po deszczu. W domu wystarczy mały zapas: kosz z drewnem na dzień, dwa przy kominku, żeby polana zdążyły się ogrzać i obeschnąć.

Jak zbudować drewutnię drewnianą na słupkach

  1. Zabezpiecz drewno konstrukcyjne przed montażem, szczególnie elementy, które będą przy gruncie. Dobór środka opisuje tekst o impregnatach do drewna.
  2. Osadź słupki na stopach betonowych albo kotwach – nie wkopuj ich bezpośrednio w ziemię.
  3. Zrób podłogę z legarów, palet albo kratki z desek, kilkanaście centymetrów nad ziemią, z wolną przestrzenią pod spodem.
  4. Postaw dach jednospadowy z okapem wysuniętym poza stos i spadkiem od strony wejścia.
  5. Połóż pokrycie: blachę, papę na deskowaniu albo płyty bitumiczne.
  6. Obij boki deskami z prześwitami albo siatką; od strony najczęstszych opadów zrób je pełniejsze.

Najprostsza wersja to cztery słupki, dach z okapem, ażurowe boki i podłoga nad gruntem. Szczelnie owinięta plandeka nie zastąpi drewutni: woda paruje z drewna i skrapla się pod spodem. Plandeką wolno przykryć stos co najwyżej od góry. Słupki na stopach i podłoga nad gruntem służą temu samemu: ani konstrukcja, ani stos nie stykają się z wilgotną ziemią, więc nie podciągają z niej wody.

Drewno do kominka schnie półtora do dwóch lat

Świeże drewno sezonuje się zwykle półtora do dwóch lat, a do pieca trafia dopiero wtedy, gdy jego wilgotność spadnie poniżej 20%. Czas schnięcia zależy od gatunku i warunków – drewno twarde, takie jak buk czy dąb, schnie dłużej niż drewno miękkie. Drewno łupie się przed sezonowaniem, bo szczapy schną znacznie szybciej niż całe wałki. Przy schnięciu na czołach polan pojawiają się rysy; skąd się biorą, wyjaśnia tekst o tym, dlaczego drewno pęka.

Stos układa się tak, żeby woda spływała, a powietrze przechodziło z każdej strony. W górnej warstwie polana leżą korą do góry. Na końcach układa się je na krzyż, żeby stos był stabilny i się nie rozjechał. Między stosem a tylną ścianą drewutni zostaje szczelina, żeby powietrze przechodziło też od tyłu.

O gotowości drewna mówi pomiar. Prosty wilgotnościomierz do drewna kosztuje niewiele, a mówi więcej niż kolor czy ciężar polana. Drewno ułożone pod dachem tej jesieni będzie gotowe do palenia mniej więcej za dwie zimy, a odpłaci się czystszą szybą, mniejszą ilością sadzy w kominie i większą ilością ciepła z każdego polana. Z ułożeniem drewna na następne sezony lepiej więc zacząć jesienią niż w styczniu, kiedy kominek już pracuje.

Mała wiata na drewno zwykle obywa się bez pozwolenia

Mała wiata na drewno przy domu często nie wymaga pozwolenia na budowę, ale zależnie od wielkości i rodzaju obiektu może wymagać zgłoszenia. Przed budową sprawdź w starostwie albo urzędzie, czy obiekt wymaga zgłoszenia. Jeśli dopiero dobierasz palenisko do takiego drewna, pomoże tekst o tym, jaki kominek wybrać.

Zbigniew Majewski
O autorze

Zbigniew Majewski

40 lat w branży budowlanej – najpierw jako fachowiec na budowach w całej Polsce, potem jako właściciel lokalnej firmy remontowo-budowlanej. Przeszedł przez setki realizacji: od malowania kawalerki po generalne remonty kamienic i docieplenia bloków. Na blogu dzieli się praktyczną wiedzą, którą zdobył robiąc to własnymi rękami. Bez lania wody, bez marketingowych haseł – tylko sprawdzone porady majstra, który wie, ile kosztuje błąd na budowie.